Zaborav (u namazu)

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ صَلَّى لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَيْنِ مِنْ بَعْضِ الصَّلَوَاتِ ثُمَّ قَامَ فَلَمْ يَجْلِسْ، فَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ، فَلَمَّا قَضَى صَلاَتَهُ وَنَظَرْنَا تَسْلِيمَهُ كَبَّرَ قَبْلَ التَّسْلِيمِ فَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ سَلَّمَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdulah b. Jusuf, njemu Malik b. Enes, prenoseći od Ibni-Šihaba, on od Abdurrahmana el-A’redža, ovaj od Abdullaha b. Buhajne, radijallahu anhu, koji je rekao: “Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, klanjao je s nama dva rekata jednog namaza (podne ili ikindije) i potom ustao (na treći rekat), ne sjedajući, pa je za njim ustao i prisutni svijet. Kada je završio namaz, mi smo očekivali selam. On je, međutim, prije predavanja selama izgovorio tekbir sjedeći, učinio dvije sedžde i poslije (sjedenja) predade selam.”


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ مِنِ اثْنَتَيْنِ مِنَ الظُّهْرِ لَمْ يَجْلِسْ بَيْنَهُمَا، فَلَمَّا قَضَى صَلاَتَهُ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ بَعْدَ ذَلِكَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Jusuf, njemu Malik od Jahjaa b. Seida, on od Abdurrahmana el-A’redža, ovaj od Abdullaha b. Buhajne, radijallahu anhu: “Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, iza dva obavljena rekata podneva je ustao (na noge) na treći rekat, među kojima nije sjedio. Pošto je (tešehhudom) završio svoj namaz, obavio je opet dvije sedžde, a potom predao selam.”


 

حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى الظُّهْرَ خَمْسًا فَقِيلَ لَهُ أَزِيدَ فِي الصَّلاَةِ فَقَالَ ‏ “‏ وَمَا ذَاكَ ‏”‏‏.‏ قَالَ صَلَّيْتَ خَمْسًا‏.‏ فَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ بَعْدَ مَا سَلَّمَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ebul-Velid, njemu prenio Šu’be od Hakema, ovaj od Ibrahima, on od Alkame, a Alkame od Abdullaha, radijallahu anhu, da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, klanjao pet rekata podne-namaza, pa mu je rečeno: “Je li se to što povećalo u namazu?” “A što to?” – upitao je on. “Klanjao si pet rekata” – rekao je Abdullah. “I Muhammed je, pošto je već bio predao selam, obavio opet dvije sedžde.”


 

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى بِنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ أَوِ الْعَصْرَ فَسَلَّمَ، فَقَالَ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ الصَّلاَةُ يَا رَسُولَ اللَّهَ أَنَقَصَتْ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏ “‏ أَحَقٌّ مَا يَقُولُ ‏”‏‏.‏ قَالُوا نَعَمْ‏.‏ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ أُخْرَيَيْنِ ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ‏.‏ قَالَ سَعْدٌ وَرَأَيْتُ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ صَلَّى مِنَ الْمَغْرِبِ رَكْعَتَيْنِ فَسَلَّمَ وَتَكَلَّمَ ثُمَّ صَلَّى مَا بَقِيَ وَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ وَقَالَ هَكَذَا فَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Adem, njemu prenio Šu’be od Sa’da b. Ibrahima, on od Ebu-Seleme, a ovaj od Ebu-Hurejre, radijallahu anhu, da je rekao: “Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, klanjao nam je podne ili ikindiju i predao selam, pa mu je Zul-Jedejn rekao: ‘Allahov Poslaniče, sallallahu alejhi ve sellem, da li je li to skraćen namaz?’ ‘Je li istina što on pita?’ ‘Da, jest’ – pokazaše (glavom). Potom je Muhammed klanjao druga dva rekata, a zatim obavio dvije sedžde.” Sa’d kaže: “Gledao sam Urva b. Zubejra kada je klanjao dva rekata akšama, predao selam i govorio. Potom je klanjao što mu je još ostalo, na koncu učinio dvije (sehvi) sedžde i rekao: ‘Ovako je činio i Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem’”


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ السَّخْتِيَانِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ‏.‏ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْصَرَفَ مِنِ اثْنَتَيْنِ فَقَالَ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ أَقُصِرَتِ الصَّلاَةُ أَمْ نَسِيتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ أَصَدَقَ ذُو الْيَدَيْنِ ‏”‏‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ نَعَمْ‏.‏ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى اثْنَتَيْنِ أُخْرَيَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Jusuf, njemu Malik b. Enes, prenoseći od Ejuba b. Temime Sahtijanije, ovaj od Muhammeda b. Sirina, a on opet od Ebu-Hurejre, radijallahu anhu, da se Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, po obavljanju dva rekata okrenuo, pa mu je Zul-Jedejn rekao: “Allahov Poslaniče, sallallahu alejhi ve sellem, je li to namaz skraćen ili si ti što zaboravio?” Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, upitao je: “Je li Zul-Jedejn istinu rekao?” “Da” – rekli su prisutni. Potom je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, stupio opet u namaz i klanjao druga dva rekata, predao selam, izgovorio tekbir i učinio sehvi-sedždu poput svoje namaske sedžde ili nešto dužu, a potom se digao (sa sedžde).


 

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ عَلْقَمَةَ، قَالَ قُلْتُ لِمُحَمَّدٍ فِي سَجْدَتَىِ السَّهْوِ تَشَهُّدٌ قَالَ لَيْسَ فِي حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Sulejman b. Harb, njemu prenio Hammad od Seleme b. Alkame, koji je rekao: “Pitao sam Muhammeda (b. Sirina), ima li u sehvi-sedždi tešehhud?” “U izjavi Ebu-Hurejre ga nema” – odgovorio je on.


 

حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ ـ قَالَ مُحَمَّدٌ وَأَكْثَرُ ظَنِّي الْعَصْرَ ـ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ قَامَ إِلَى خَشَبَةٍ فِي مُقَدَّمِ الْمَسْجِدِ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهَا وَفِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ ـ رضى الله عنهما ـ فَهَابَا أَنْ يُكَلِّمَاهُ وَخَرَجَ سَرَعَانُ النَّاسِ فَقَالُوا أَقَصُرَتِ الصَّلاَةُ وَرَجُلٌ يَدْعُوهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذُو الْيَدَيْنِ فَقَالَ أَنَسِيتَ أَمْ قَصُرَتْ فَقَالَ ‏ “‏ لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرْ ‏”‏‏.‏ قَالَ بَلَى قَدْ نَسِيتَ‏.‏ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَكَبَّرَ، ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَكَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Hafs b. Omer, njemu prenio Jezid b. Ibrahim od Muhammeda (b. Sirina), a on od Ebu-Hurejre, radijallahu anhu: “Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, klanjao je jedan od dvaju podnevnih namaza dva rekata. A ja najviše mislim”, rekao je Muhammed (b. Sirin), “da je to bila ikindija. On je potom, predao selam, zatim stao uz jedan drveni stup u vrhu džamije i na njega stavio ruku. Tu je među ashabima bio i Ebu-Bekr i Omer, radijallahu anhuma, i bojali su se da mu to kažu. Neki od prisutnog svijeta izađoše pitajući se: ‘Je li to namaz skraćen?’ Jedan čovjek koga Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, nazivaše Zul-Jedejn reče: ‘Jesi li šta zaboravio ili je namaz skraćen?’ ‘Nisam ništa zaboravio, a nije ni skraćen’ – odgovorio je Muhammed, a.s. ‘Jesi, zaboravio si’ – dodao je Zul-Jedejn. Potom je Muhammed klanjao još dva rekata, predao selam, izgovorio tekbir i obavio sedždu poput svoje (namaske) sedžde ili nešto dužu. Zatim je digao glavu izgovarajući tekbir, pa ponovo izgovarajući tekbir spustio glavu (na sedždu) i obavio sedždu poput obične namaske sedžde ili nešto dužu, te, izgovarajući tekbir, podigao glavu.”


 

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ الأَسْدِيِّ، حَلِيفِ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ فِي صَلاَةِ الظُّهْرِ وَعَلَيْهِ جُلُوسٌ، فَلَمَّا أَتَمَّ صَلاَتَهُ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ فَكَبَّرَ فِي كُلِّ سَجْدَةٍ وَهُوَ جَالِسٌ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ، وَسَجَدَهُمَا النَّاسُ مَعَهُ مَكَانَ مَا نَسِيَ مِنَ الْجُلُوسِ‏.‏ تَابَعَهُ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ فِي التَّكْبِيرِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kutejbe b. Seid, njemu Lejs, prenoseći od Ibni-Šihaba, on od A’redža, ovaj od Abdullaha b. Buhajne el-Esedija, štićenika Benu-Abdul Muttaliba da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, ustao prilikom klanjanja podne (na treći rekat), a trebalo je da sjedne. Pošto je završio namaz, učinio je, prije nego je predao selam, dvije sedžde sjedeći i pri svakoj sedždi izgovarao tekbir. I prisutni su učinili te sedžde na ime onog sjedenja koje je zaboravio (učiniti). U drugom senedu, Lejsa slijedi Ibni-Džurejdž, prenoseći izgovaranje tekbira od Ibni-Šihaba.


 

حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الدَّسْتَوَائِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ إِذَا نُودِيَ بِالصَّلاَةِ أَدْبَرَ الشَّيْطَانُ وَلَهُ ضُرَاطٌ حَتَّى لاَ يَسْمَعَ الأَذَانَ، فَإِذَا قُضِيَ الأَذَانُ أَقْبَلَ، فَإِذَا ثُوِّبَ بِهَا أَدْبَرَ فَإِذَا قُضِيَ التَّثْوِيبُ أَقْبَلَ حَتَّى يَخْطِرَ بَيْنَ الْمَرْءِ وَنَفْسِهِ يَقُولُ اذْكُرْ كَذَا وَكَذَا مَا لَمْ يَكُنْ يَذْكُرُ حَتَّى يَظَلَّ الرَّجُلُ إِنْ يَدْرِي كَمْ صَلَّى، فَإِذَا لَمْ يَدْرِ أَحَدُكُمْ كَمْ صَلَّى ثَلاَثًا أَوْ أَرْبَعًا فَلْيَسْجُدْ سَجْدَتَيْنِ وَهْوَ جَالِسٌ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Muaz b. Fedale, njemu Hišam b. Ebi-Abdullah-Destevai, prenoseći od Jahjaa b. Ebi-Kesira, on od Ebi-Seleme, ovaj od Ebu-Hurejre, radijallahu anhu, da je rekao: “Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, kazao je: ‘Kada se prouči ezan za namaz, šejtan okrene leđa i pušta vjetar da se ne bi čuo taj ezan, a kada se ezan završi, on se okrene licem klanjaču. Kada se počne učiti ikamet za farz-namaz, on se opet okrene leđima (stražnjicom) i, pošto se učenje ikameta završi, on se licem okrene klanjaču i došaptava čovjeku i njegovoj osobi govoreći: ‘Sjeti se toga i toga!’ Šejtan bi to radio, sve dok on ne zaboravi koliko je rekata klanjao. Pa kada neko od vas ne bude znao koliko je rekata klanjao, tri ili četiri rekata, neka sjedeći učini (dvije) sehvi-sedžde!’”


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ “‏ إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَامَ يُصَلِّي جَاءَ الشَّيْطَانُ فَلَبَسَ عَلَيْهِ حَتَّى لاَ يَدْرِيَ كَمْ صَلَّى، فَإِذَا وَجَدَ ذَلِكَ أَحَدُكُمْ فَلْيَسْجُدْ سَجْدَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Jusuf, njega obavijestio Malik, prenoseći od Ibni-Šihaba, on od Ebu-Seleme b. Abdurrahmana, ovaj od Ebu-Hurejre, radijallahu anhu, da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Kada neko od vas ustane da klanja, njemu dođe šejtan i zbuni ga da on ne zna koliko je rekata klanjao, pa kada se nekome od vas to desi, neka sjedeći (na posljednjem sjedenju) učini dvije sehvi-sedžde!”


 

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَزْهَرَ ـ رضى الله عنهم ـ أَرْسَلُوهُ إِلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقَالُوا اقْرَأْ عَلَيْهَا السَّلاَمَ مِنَّا جَمِيعًا وَسَلْهَا عَنِ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ صَلاَةِ الْعَصْرِ وَقُلْ لَهَا إِنَّا أُخْبِرْنَا أَنَّكِ تُصَلِّينَهُمَا وَقَدْ بَلَغَنَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْهَا‏.‏ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أَضْرِبُ النَّاسَ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ عَنْهُمَا‏.‏ فَقَالَ كُرَيْبٌ فَدَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَبَلَّغْتُهَا مَا أَرْسَلُونِي‏.‏ فَقَالَتْ سَلْ أُمَّ سَلَمَةَ‏.‏ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِمْ فَأَخْبَرْتُهُمْ بِقَوْلِهَا فَرَدُّونِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ بِمِثْلِ مَا أَرْسَلُونِي بِهِ إِلَى عَائِشَةَ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ ـ رضى الله عنها ـ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْهَا ثُمَّ رَأَيْتُهُ يُصَلِّيهِمَا حِينَ صَلَّى الْعَصْرَ، ثُمَّ دَخَلَ عَلَىَّ وَعِنْدِي نِسْوَةٌ مِنْ بَنِي حَرَامٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَأَرْسَلْتُ إِلَيْهِ الْجَارِيَةَ فَقُلْتُ قُومِي بِجَنْبِهِ قُولِي لَهُ تَقُولُ لَكَ أُمُّ سَلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ سَمِعْتُكَ تَنْهَى عَنْ هَاتَيْنِ وَأَرَاكَ تُصَلِّيهِمَا‏.‏ فَإِنْ أَشَارَ بِيَدِهِ فَاسْتَأْخِرِي عَنْهُ‏.‏ فَفَعَلَتِ الْجَارِيَةُ فَأَشَارَ بِيَدِهِ فَاسْتَأْخَرَتْ عَنْهُ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ ‏ “‏ يَا بِنْتَ أَبِي أُمَيَّةَ سَأَلْتِ عَنِ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَإِنَّهُ أَتَانِي نَاسٌ مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ فَشَغَلُونِي عَنِ الرَّكْعَتَيْنِ اللَّتَيْنِ بَعْدَ الظُّهْرِ فَهُمَا هَاتَانِ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Jahja b. Sulejman, njemu Ibni-Vehb od Amra koji prenosi od Bukejra, a ovaj od Kurejba kako su ga Ibni-Abbas, Misver b. Mahzeme i Abdurrahman b. Ezher, radijallahu anhu, poslali do Aiše, radijallahu anha, i rekli: “Poselami je od nas i pitaj za klanjanje dvaju rekata poslije ikindijskog farza!” “Mi smo”, reci joj, “obaviješteni da ih ti klanjaš, a obaviješteni smo da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, to zabranjivao, dok je Ibni-Abbas opet rekao: ‘Ja sam zbog toga sa Omerom b. Hattabom tukao svijet.’” “Unišao sam Aiši, radijallahu anha”, kaže Kurejb, “i prenio joj ono radi čega su me poslali.” “Pitaj”, rekla mi je, “Umm-Selemu!” Povratio sam se k njima i obavijestio ih o njenom odgovoru. Oni me poslaše do Umm-Seleme radi istog onog, radi čega su me poslali Aiši. “Umm-Selema, radijallahu anha, odgovorila je: ‘Čula sam Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, gdje to zabranjuje, a kasnije sam ga vidjela da ih klanja, nakon što je klanjao ikindiju i unišao meni (u sobu), a kod mene bijahu neke ensarije iz plemena Benu-Haram. Ja sam mu poslala jednu sluškinju i rekla joj: ‘Stani pokraj njega i reci mu: Allahov Poslaniče, sallallahu alejhi ve sellem, Umm-Selema ti kaže: Čula sam te gdje zabranjuješ klanjanje ova dva rekata, a sada te vidim da ih klanjaš! Pa ako ti on šta pokaže rukom, ti se malo zadrži!’ Djevojka je tako uradila. On je pokazao rukom (da sačeka) i ona je sačekala. Pošto je završio namaz, rekao je: ‘Kćeri Ebu-Umejje, pitala si me za dva rekata (sunneta) poslije obavljenog farza ikindije. Došli su mi ljudi iz Abdul-Kajs plemena i omeli me od klanjanja dvaju rekata (sunneta) poslije podnevnog farza. Ta dva (ispuštena rekata) su, eto, sada ova dva rekata.’”


 

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَلَغَهُ أَنَّ بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ كَانَ بَيْنَهُمْ شَىْءٌ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصْلِحُ بَيْنَهُمْ فِي أُنَاسٍ مَعَهُ، فَحُبِسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَانَتِ الصَّلاَةُ فَجَاءَ بِلاَلٌ إِلَى أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ حُبِسَ وَقَدْ حَانَتِ الصَّلاَةُ فَهَلْ لَكَ أَنْ تَؤُمَّ النَّاسَ قَالَ نَعَمْ إِنْ شِئْتَ‏.‏ فَأَقَامَ بِلاَلٌ وَتَقَدَّمَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَكَبَّرَ لِلنَّاسِ وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي فِي الصُّفُوفِ حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ، فَأَخَذَ النَّاسُ فِي التَّصْفِيقِ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ لاَ يَلْتَفِتُ فِي صَلاَتِهِ، فَلَمَّا أَكْثَرَ النَّاسُ الْتَفَتَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَشَارَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُهُ أَنْ يُصَلِّيَ، فَرَفَعَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ يَدَيْهِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَرَجَعَ الْقَهْقَرَى وَرَاءَهُ حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ، فَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ فَقَالَ ‏ “‏ يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَا لَكُمْ حِينَ نَابَكُمْ شَىْءٌ فِي الصَّلاَةِ أَخَذْتُمْ فِي التَّصْفِيقِ، إِنَّمَا التَّصْفِيقُ لِلنِّسَاءِ، مَنْ نَابَهُ شَىْءٌ فِي صَلاَتِهِ فَلْيَقُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ‏.‏ فَإِنَّهُ لاَ يَسْمَعُهُ أَحَدٌ حِينَ يَقُولُ سُبْحَانَ اللَّهِ إِلاَّ الْتَفَتَ، يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ لِلنَّاسِ حِينَ أَشَرْتُ إِلَيْكَ ‏”‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ مَا كَانَ يَنْبَغِي لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يُصَلِّيَ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kutejbe b. Seid, njemu prenio Ja’kub b. Abdurrahman od Ebu-Hazima, ovaj od Saliha b. Sa’da Saidije, radijallahu anhu, kako je Allahovom Poslaniku, sallallahu alejhi ve sellem, javljeno da među (članovima) plemena Benu-Amr b. Avf ima nešto (nesloge). Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, izašao je sa ljudima da ih izmiri i tamo se zadržao. Vrijeme namaza je nastupilo, pa je Bilal došao Ebu-Bekru, radijallahu anhu, i rekao mu: “Ebu-Bekre, Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, zadržao se, a vrijeme je namaza već nastupilo, pa hoćeš li ti da svijetu budeš imam?” “Da, ako želite” – odgovorio je on. Bilal je potom proučio ikamet. Ebu-Bekr, radijallahu anhu, prošao je naprijed, izgovorio za svijet tekbir, a u tom i Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, dođe i iđaše kroz redove sve dok nije stao u prvi red. Svijet je počeo pljeskati rukama, a Ebu-Bekr, radijallahu anhu, nije se okretao u namazu. Pošto je svijet sve više pljeskao, on se obazre i ugleda Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, pokaza mu i naredi da klanja (kao imam), a Ebu-Bekr, radijallahu anhu, podiže ruke, Allahu zahvali i povrati se natraške iza Vjerovjesnika dok nije stao u (prvi) red. Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, prošao je naprijed i svijetu klanjao. Kada je završio namaz, okrenuo se svijetu i rekao: “Ljudi, šta vam je? Kada vam se u namazu pojavi nešto neobično, vi plješćete rukama. Pljeskanje je samo za žene. Kome se u toku namaza pojavi nešto neobično, neka uzvikne: ‘Subhanallah!’ i neće ga niko čuti kada izgovori: ‘Subhanallah!’, a da se neće obazrijeti. Ebu-Bekre, šta te omete, pa ti ne klanja svijetu, kada sam ti to pokazao (rukom)?” Ebu-Bekr, radijallahu anhu, odgovori: “Ne dolikuje Ibni-Ebi-Kuhafi da klanja ispred Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem”


 

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا الثَّوْرِيُّ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ وَهِيَ تُصَلِّي قَائِمَةً وَالنَّاسُ قِيَامٌ فَقُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا إِلَى السَّمَاءِ‏.‏ فَقُلْتُ آيَةٌ‏.‏ فَقَالَتْ بِرَأْسِهَا أَىْ نَعَمْ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Jahja b. Sulejman, njemu Ibni-Vehb od (Sufjana) Sevrije, prenoseći od Hišama, on od Fatime, a ona od Esme koja kaže: “Unišla sam Aiši, radijallahu anha, a ona klanjaše i bijaše na kijamu. I svijet stajaše. ‘Šta je ovom svijetu?’ – upitala sam. Ona pokaza glavom prema nebu. ‘Je li to’, upitala sam, ‘neki naročiti znak?’ Ona potvrdi glavom da jeste.”


 

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِهِ وَهُوَ شَاكٍ جَالِسًا، وَصَلَّى وَرَاءَهُ قَوْمٌ قِيَامًا فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ أَنِ اجْلِسُوا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ ‏ “‏ إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ismail, prenoseći od Malika, on od Hišama, ovaj od svoga oca, a on od Aiše, radijallahu anha, supruge Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, koja je rekla: “Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, zbog bolesti, klanjao je u svojoj sobi sjedeći, dok je ostali svijet za njim klanjao stojeći, pa im je on pokazao rukom da i oni sjednu. Pošto je završio namaz, rekao je: ‘Imam je postavljen da se samo za njim povodi, pa kada se on sagne na ruku’, sagnite se i vi, a kada se on podigne, podignite se i vi!’”