Bolesnici

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ مَا مِنْ مُصِيبَةٍ تُصِيبُ الْمُسْلِمَ إِلاَّ كَفَّرَ اللَّهُ بِهَا عَنْهُ، حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ebu-Jeman Hakem b. Nafi‘, njemu Šu‘ajb, a ovome Zuhri, prenoseći od Urve b. Zubejra, a on od Aiše, radijallahu anha, supruge Poslanikove, sallallahu alejhi ve sellem, da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Nema nevolje niti nedaće koja zadesi muslimana, uključujući i trn koji ga ubode, a da mu Allah time ne pobriše dio grijeha.”


 

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ “‏ مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلاَ وَصَبٍ وَلاَ هَمٍّ وَلاَ حُزْنٍ وَلاَ أَذًى وَلاَ غَمٍّ حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا، إِلاَّ كَفَّرَ اللَّهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO MI JE Abdullah b. Muhammed, njemu Abdul-Melik b. Amr, ovome Zuhejr b. Muhammed, prenoseći od Muhammeda b. Amra b. Halhale, on od Ataa b. Jesara, a ovaj od Ebu-Seida Hudrija i Ebu-Hurejre da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Muslimana neće pogoditi klonulost, bolest, briga, žalost, neprijatnost, jad, pa čak ni trn koji ga ubode, a da mu Allah time neće pobrisati dio grijeha.”


 

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ “‏ مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَالْخَامَةِ مِنَ الزَّرْعِ تُفَيِّئُهَا الرِّيحُ مَرَّةً، وَتَعْدِلُهَا مَرَّةً، وَمَثَلُ الْمُنَافِقِ كَالأَرْزَةِ لاَ تَزَالُ حَتَّى يَكُونَ انْجِعَافُهَا مَرَّةً وَاحِدَةً ‏”‏‏.‏ وَقَالَ زَكَرِيَّاءُ حَدَّثَنِي سَعْدٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ كَعْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، كَعْبٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Musedded, njemu Jahja, ovome Sufjan, prenoseći od Sa‘da b. Abdullaha b. Ka‘ba, a on od svoga oca da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Primjer vjernika je kao primjer sirove mlade stabljike – nekada je vjetar povije, drugi put ispravi, a primjer je licemjera kao primjer kedra – ne pomjera se dok se jednim potezom ne iščupa!” Zekerijja kaže da mu je (ovaj hadis) pričao Sa‘d, njemu Ibn-Ka‘b, prenoseći od svoga oca Ka‘ba, a on od Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem.


 

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ فُلَيْحٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ هِلاَلِ بْنِ عَلِيٍّ، مِنْ بَنِي عَامِرِ بْنِ لُؤَىٍّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ الْخَامَةِ مِنَ الزَّرْعِ مِنْ حَيْثُ أَتَتْهَا الرِّيحُ كَفَأَتْهَا، فَإِذَا اعْتَدَلَتْ تَكَفَّأُ بِالْبَلاَءِ، وَالْفَاجِرُ كَالأَرْزَةِ صَمَّاءَ مُعْتَدِلَةً حَتَّى يَقْصِمَهَا اللَّهُ إِذَا شَاءَ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ibrahim b. Munzir, njemu Muhammed b. Fulejh, ovome njegov otac, prenoseći od Hilala b. Alija iz Benu-Amira b. Luejja, on od Ataa b. Jesara, a ovaj od Ebu-Hurejre da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Primjer vjernika je kao primjer sirove mlade stabljike – kada puhne vjetar povije je, a kada se (vjetar) smiri, ispravi se; i on se ispravi kroz iskušenje. A pokvarenjak je kao kedar – čvrst i nesavitljiv dok ga Allah ne polomi kada htjedne.”


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي صَعْصَعَةَ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ يَسَارٍ أَبَا الْحُبَابِ، يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُصِبْ مِنْهُ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Jusuf, njemu Malik, ovome Muhammed b. Abdullah b. Abdur-Rahman b. Ebu-Sa‘saa, prenoseći od Seida b. Jesara Ebu-Hubaba, a on od Ebu-Hurejre da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Kome Allah želi dobro, iskuša ga nedaćama.”


 

حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ،‏.‏ حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا رَأَيْتُ أَحَدًا أَشَدَّ عَلَيْهِ الْوَجَعُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kabisa, njemu Sufjan, a ovome A‘meš; a PRIČAO MI JE i Bišr b. Muhammed, njemu Abdullah, ovome Šu‘ba, prenoseći od A‘meša, on od Ebu-Vaila, a ovaj od Mesruka da je Aiša, radijallahu anha, rekla: “Nisam vidjela nikoga da je podnosio težu bol od Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem.”


 

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ وَهْوَ يُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا، وَقُلْتُ إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا‏.‏ قُلْتُ إِنَّ ذَاكَ بِأَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ‏.‏ قَالَ ‏ “‏ أَجَلْ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى، إِلاَّ حَاتَّ اللَّهُ عَنْهُ خَطَايَاهُ، كَمَا تَحَاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Muhammed b. Jusuf, njemu Sufjan, ovome A‘meš, prenoseći od Ibrahima Tejmija, a on od Harisa b. Suvejda da je Abdullah, radijallahu anhu, rekao: “Došao sam kod Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, u vrijeme njegove bolesti i zatekao ga veoma iscrpljena groznicom, pa mu rekoh: ‘Imaš velike bolove. To je zato što imaš dvije nagrade’, dodah. ‘Da’, reče on, ‘nema muslimana kojega zadesi neka neprijatnost, a da mu Allah zbog toga ne oprosti dio grijeha – kao što opada lišće s drveća.’”


 

حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يُوعَكُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا‏.‏ قَالَ ‏”‏ أَجَلْ إِنِّي أُوعَكُ كَمَا يُوعَكُ رَجُلاَنِ مِنْكُمْ ‏”‏‏.‏ قُلْتُ ذَلِكَ أَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ قَالَ ‏”‏ أَجَلْ ذَلِكَ كَذَلِكَ، مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى شَوْكَةٌ فَمَا فَوْقَهَا، إِلاَّ كَفَّرَ اللَّهُ بِهَا سَيِّئَاتِهِ، كَمَا تَحُطُّ الشَّجَرَةُ وَرَقَهَا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdan, njemu Ebu-Hamza, ovome A‘meš, prenoseći od Ibrahima Tejmija, a on od Harisa b. Suvejda da je Abdullah, radijallahu anhu, rekao: “Ušao sam kod Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, u trenucima kada je imao napad groznice, pa mu rekoh: ‘Imaš jaku groznicu!’ ‘Da’, odgovori on, ‘imam bolove kakve imaju dvojica od vas.’ ‘To je zato što imaš dvije nagrade’, rekoh mu. ‘Da’, reče on, ‘to je tako. Nema muslimana kojeg zadesi neka neprijatnost, od uboda trna do onoga što je teže od toga, a da mu Allah zbog toga ne oprosti dio grijeha – kao što drveće sa sebe stresa svoje lišće.’”


 

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ أَطْعِمُوا الْجَائِعَ، وَعُودُوا الْمَرِيضَ، وَفُكُّوا الْعَانِيَ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kutejba b Seid, njemu Ebu-Avana, ovome Mensur, prenoseći od Ebu-Vaila, a on od Ebu-Musaa Eš‘arija da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao:“Nahranite gladnoga, obiđite bolesnoga i oslobodite zarobljenoga!”


 

حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَشْعَثُ بْنُ سُلَيْمٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَبْعٍ، وَنَهَانَا عَنْ سَبْعٍ، نَهَانَا عَنْ خَاتَمِ الذَّهَبِ، وَلُبْسِ الْحَرِيرِ، وَالدِّيبَاجِ، وَالإِسْتَبْرَقِ، وَعَنِ الْقَسِّيِّ، وَالْمِيثَرَةِ، وَأَمَرَنَا أَنْ نَتْبَعَ الْجَنَائِزَ، وَنَعُودَ الْمَرِيضَ، وَنُفْشِيَ السَّلاَمَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Hafs b. Umer, njemu Šu‘ba, ovome Eš‘as b. Sulejm, prenoseći od Mu‘avije b. Suvejda b. Mukarrina da je Bera’ b. Azib, radijallahu anhuma, rekao: “Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, naredio nam je sedmero, a zabranio sedmero: zabranio nam je da nosimo zlatni prsten, da oblačimo odjeću od svile, brokata, grubog brokata i pamuka pomiješanog sa svilom iz Kassa te da upotrebljavamo nosiljke od svile i brokata; naredio nam je da pratimo dženaze, obilazimo bolesne i širimo selam.”


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ مَرِضْتُ مَرَضًا، فَأَتَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي وَأَبُو بَكْرٍ وَهُمَا مَاشِيَانِ، فَوَجَدَانِي أُغْمِيَ عَلَىَّ، فَتَوَضَّأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَبَّ وَضُوءَهُ عَلَىَّ، فَأَفَقْتُ فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَصْنَعُ فِي مَالِي كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي فَلَمْ يُجِبْنِي بِشَىْءٍ حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Muhammed, njemu Sufjan, a ovome Ibn-Munkedir da je Džabir, radijallahu anhu, rekao: “Razbolio sam se, pa mi je došao Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, da me obiđe zajedno s Ebu-Bekrom, a došli su pješice. Našli su me onesviještenog; Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, uzeo je abdest i posuo na mene vodu kojom se abdestio. Došao sam svijesti i vidio da je to Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, pa mu rekoh: ‘Allahov Poslaniče, šta da radim sa svojim imetkom, kako da postupim s njim?’ Nije mi od-govorio ništa sve dok nije objavljen ajet o nasljeđivanju.”


 

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عِمْرَانَ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَطَاءُ بْنُ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ قَالَ لِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَلاَ أُرِيكَ امْرَأَةً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ قُلْتُ بَلَى‏.‏ قَالَ هَذِهِ الْمَرْأَةُ السَّوْدَاءُ أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي أُصْرَعُ، وَإِنِّي أَتَكَشَّفُ فَادْعُ اللَّهَ لِي‏.‏ قَالَ ‏ “‏ إِنْ شِئْتِ صَبَرْتِ وَلَكِ الْجَنَّةُ وَإِنْ شِئْتِ دَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُعَافِيَكِ ‏”‏‏.‏ فَقَالَتْ أَصْبِرُ‏.‏ فَقَالَتْ إِنِّي أَتَكَشَّفُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ لاَ أَتَكَشَّفَ، فَدَعَا لَهَا‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Musedded, njemu Jahja, a ovome Imran Ebu-Bekr, prenoseći od Ataa b. Ebu-Rebaha da mu je Ibn-Abbas rekao: “Hoćeš li da ti pokažem ženu koja će ući u Džennet?” “Svakako”, odgovori Ata’. “Ova crna žena”, reče Ibn-Abbas, “došla je kod Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, i rekla: ‘Ja dobivam padavicu i otkrivam se u takvom stanju, pa moli Allaha za mene!’ On joj na to reče: ‘Ako hoćeš, strpi se i ući ćeš u Džennet, a ako hoćeš, ja ću uputiti dovu Allahu da ozdraviš.’‘Strpit ću se, ali moli Allaha da se ne otkrivam prilikom napada padavice’, reče žena. Poslanik je, sallallahu alejhi ve sellem, za to Allahu uputio dovu.”


 

حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مَخْلَدٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّهُ رَأَى أُمَّ زُفَرَ تِلْكَ، امْرَأَةٌ طَوِيلَةٌ سَوْدَاءُ عَلَى سِتْرِ الْكَعْبَةِ‏.‏

 

Pričao nam je Muhammed, a njega je obavijestio Mahled, prenoseći od Ibn-Džurejdža, da ga je obavijestio Ata, da je vidio Ummu-Zufer – tu visoku, crnu ženu (da sjedi) na ogrtaču Ka‘be.


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ الْهَادِ، عَنْ عَمْرٍو، مَوْلَى الْمُطَّلِبِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ “‏ إِنَّ اللَّهَ قَالَ إِذَا ابْتَلَيْتُ عَبْدِي بِحَبِيبَتَيْهِ فَصَبَرَ عَوَّضْتُهُ مِنْهُمَا الْجَنَّةَ ‏”‏‏.‏ يُرِيدُ عَيْنَيْهِ‏.‏ تَابَعَهُ أَشْعَثُ بْنُ جَابِرٍ وَأَبُو ظِلاَلٍ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Jusuf, njemu Lejs, ovome Ibn-Had, prenoseći od Amra, oslobođenog roba (mevla) Muttalibovog, a on od Enesa b. Malika da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Allah je rekao: ‘Ako iskušam Svoga roba gubitkom vida, pa se on strpi, za to mu je nadoknada Džennet.’ Misli se na oba oka.” Slijede ga, u predanju ovog hadisa, Eš‘as b. Džabir i Ebu-Zilal, koji ga prenose od Enesa, a on od Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem.


 

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وُعِكَ أَبُو بَكْرٍ وَبِلاَلٌ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِمَا قُلْتُ يَا أَبَتِ كَيْفَ تَجِدُكَ وَيَا بِلاَلُ كَيْفَ تَجِدُكَ قَالَتْ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا أَخَذَتْهُ الْحُمَّى يَقُولُ كُلُّ امْرِئٍ مُصَبَّحٌ فِي أَهْلِهِ وَالْمَوْتُ أَدْنَى مِنْ شِرَاكِ نَعْلِهِ وَكَانَ بِلاَلٌ إِذَا أَقْلَعَتْ عَنْهُ يَقُولُ أَلاَ لَيْتَ شِعْرِي هَلْ أَبِيتَنَّ لَيْلَةً بَوَادٍ وَحَوْلِي إِذْخِرٌ وَجَلِيلُ وَهَلْ أَرِدَنْ يَوْمًا مِيَاهَ مِجَنَّةٍ وَهَلْ تَبْدُوَنْ لِي شَامَةٌ وَطَفِيلُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ‏ “‏ اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْمَدِينَةَ كَحُبِّنَا مَكَّةَ أَوْ أَشَدَّ، اللَّهُمَّ وَصَحِّحْهَا، وَبَارِكْ لَنَا فِي مُدِّهَا وَصَاعِهَا، وَانْقُلْ حُمَّاهَا فَاجْعَلْهَا بِالْجُحْفَةِ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kutejba, njemu Malik, a ovome Hišam b. Urva, prenoseći od svoga oca da je Aiša, radijallahu anha, rekla: “Kada je došao Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, u Medinu, razboljeli su se Ebu-Bekr i Bilal, radijallahu anhuma. Ušla sam kod njih i rekla: ‘Oče moj, kako se osjećaš? Bilale, kako se ti osjećaš?’ Ebu-Bekr bi, kada bi ga uhvatila groznica, govorio: ‘Svakom čovjeku kojem njegova porodica dobar početak dana poželi, smrt je bliža od vezice na njegovoj obući!’ Bilal bi, kada bi groznica prošla, govorio: ‘Da mi je znati da li ću ovu noć zanoćiti u dolini, a oko mene izhir i dželil! Hoću li ikada više vodu Midženne crpiti, hoće li mi se ikada više ukazati Šama i Tafil?’ Došla sam kod Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem”, kaže Aiša, “i obavijestila ga o tome, a on reče: ‘Gospodaru naš, učini nam dragom Medinu kao što nam je draga Mekka, ili još dražom! Gospodaru, učini je zdravom, njenu hranu blagoslovljenom, a njene bolesti (groznicu) prenesi u Džuhfu!’”


 

حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَاصِمٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ ابْنَةً لِلنَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَيْهِ وَهْوَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَسَعْدٍ وَأُبَىٍّ نَحْسِبُ أَنَّ ابْنَتِي قَدْ حُضِرَتْ فَاشْهَدْنَا فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا السَّلاَمَ وَيَقُولُ ‏”‏ إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَمَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ مُسَمًّى فَلْتَحْتَسِبْ وَلْتَصْبِرْ ‏”‏‏.‏ فَأَرْسَلَتْ تُقْسِمُ عَلَيْهِ، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقُمْنَا، فَرُفِعَ الصَّبِيُّ فِي حَجْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ فَفَاضَتْ عَيْنَا النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ مَا هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏”‏ هَذِهِ رَحْمَةٌ وَضَعَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ مَنْ شَاءَ مِنْ عِبَادِهِ، وَلاَ يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ إِلاَّ الرُّحَمَاءَ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Hadždžadž b. Minhal, njemu Šu‘aba, a njega je obavijestio Asim koji je čuo Ebu-Usmana koji prenosi od Usame b. Zijada, radijallahu anhuma, da mu je Poslanikova, sallallahu alejhi ve sellem, kći – a on je, mislimo, bio s Poslanikom, sallallahu alejhi ve sellem, Sa‘dom i Ubejjom – poručila: “Moja je kći umrla, pa dođi kod nas.” On joj je poslao selam i rekao: “Allahovo je ono što je uzeo i što je dao! Sve je kod Njega određeno, pa se nadaj Njegovoj nagradi i budi strpljiva!” Ona mu je ponovo poslala poruku i zaklela se pritom. Poslanik je, sallallahu alejhi ve sellem, tada ustao, a i mi smo ustali. Dijete je podignuto u krilo Poslanikovo; Njegova je duša ječala, a iz očiju su mu potekle suze. Tada mu je Sa‘d rekao: “Šta je to Allahov Poslaniče?” “Ovo je milost koju je Allah stavio u srca Svojih robova, onih koje je za to odabrao. Allah se neće smilovati nikome izuzev onih koji su milostivi među Njegovim robovima”, reče on.


 

حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ أَسَدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُخْتَارٍ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَى أَعْرَابِيٍّ يَعُودُهُ ـ قَالَ ـ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا دَخَلَ عَلَى مَرِيضٍ يَعُودُهُ فَقَالَ لَهُ ‏”‏ لاَ بَأْسَ طَهُورٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ‏”‏‏.‏ قَالَ قُلْتَ طَهُورٌ، كَلاَّ بَلْ هِيَ حُمَّى تَفُورُ ـ أَوْ تَثُورُ ـ عَلَى شَيْخٍ كَبِيرٍ، تُزِيرُهُ الْقُبُورَ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ فَنَعَمْ إِذًا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Mu‘alla b. Esed, njemu Abdul-Aziz b. Muhtar, ovome Halid, prenoseći od Ikrime, a on od Ibn-Abbasa, radijallahu anhuma, da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, došao u posjetu jednom beduinu. “Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, kada bi, posjećivao bolesnika”, kaže Ibn-Abbas, “govorio bi: ‘Ne smeta, to je pročišćenje od grijeha, ako Allah htjedne.’ ‘Rekao si pročišćenje’, reče mu beduin, ‘naprotiv, to je groznica koja plamti ili je ustala protiv oronulog starca pozivajući ga da posjeti kabure!’ ‘Onda je tako’, reče mu Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem.”


 

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ غُلاَمًا، لِيَهُودَ كَانَ يَخْدُمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَمَرِضَ‏.‏ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ فَقَالَ ‏ “‏ أَسْلِمْ ‏”‏‏.‏ فَأَسْلَمَ‏.‏ وَقَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِيهِ، لَمَّا حُضِرَ أَبُو طَالِبٍ جَاءَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Sulejman b. Harb, njemu Hammad b. Zejd, a ovome Sabit prenoseći od Enesa, radijallahu anhu, da je dječak židov koji je služio Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, obolio. Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, došao je da ga obiđe, pa mu je rekao: “Prihvati islam!”, a on je to i učinio. Seid b. Musejjeb prenosi od svoga oca da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, došao kod Ebu-Taliba kada je on bio na samrti.


 

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَيْهِ نَاسٌ يَعُودُونَهُ فِي مَرَضِهِ فَصَلَّى بِهِمْ جَالِسًا فَجَعَلُوا يُصَلُّونَ قِيَامًا، فَأَشَارَ إِلَيْهِمِ اجْلِسُوا، فَلَمَّا فَرَغَ قَالَ ‏ “‏ إِنَّ الإِمَامَ لَيُؤْتَمُّ بِهِ، فَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا، وَإِنْ صَلَّى جَالِسًا فَصَلُّوا جُلُوسًا ‏”‏‏.‏ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ قَالَ الْحُمَيْدِيُّ هَذَا الْحَدِيثُ مَنْسُوخٌ لأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم آخِرَ مَا صَلَّى صَلَّى قَاعِدًا وَالنَّاسُ خَلْفَهُ قِيَامٌ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Muhammed b. Musenna, njemu Jahja, ovome Hišam, prenoseći od svoga oca, a on od Aiše, radijallahu anha, da su Vjerovjesniku, sallallahu alejhi ve sellem, kada je bio bolestan, došli u posjetu neki ljudi, pa im je klanjao (kao imam) sjedeći, a oni su klanjali stojeći. Išaretom im je pokazao da sjednu, a kada se završio namaz, rekao je: “Povodite se za imamom, pa kada on učini ruku‘, učinite to i vi, a kada se digne sa ruku‘a, dignite se i vi; kada klanja sjedeći, klanjajte i vi sjedeći.” Ebu-Abdullah (Buhari) veli: “Humejdi kaže: ‘Ovaj je hadis stavljen van snage, jer je posljednje što je radio Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, bilo da je klanjao sjedeći, a prisutni su za njim klanjali stojeći.’”


 

حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا الْجُعَيْدُ، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ سَعْدٍ، أَنَّ أَبَاهَا، قَالَ تَشَكَّيْتُ بِمَكَّةَ شَكْوًا شَدِيدًا، فَجَاءَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي، فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنِّي أَتْرُكُ مَالاً وَإِنِّي لَمْ أَتْرُكْ إِلاَّ ابْنَةً وَاحِدَةً، فَأُوصِي بِثُلُثَىْ مَالِي وَأَتْرُكُ الثُّلُثَ فَقَالَ ‏”‏ لاَ ‏”‏‏.‏ قُلْتُ فَأُوصِي بِالنِّصْفِ وَأَتْرُكُ النِّصْفَ قَالَ ‏”‏ لاَ ‏”‏‏.‏ قُلْتُ فَأُوصِي بِالثُّلُثِ وَأَتْرُكُ لَهَا الثُّلُثَيْنِ قَالَ ‏”‏ الثُّلُثُ وَالثُّلُثُ كَثِيرٌ ‏”‏‏.‏ ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى جَبْهَتِهِ، ثُمَّ مَسَحَ يَدَهُ عَلَى وَجْهِي وَبَطْنِي ثُمَّ قَالَ ‏”‏ اللَّهُمَّ اشْفِ سَعْدًا وَأَتْمِمْ لَهُ هِجْرَتَهُ ‏”‏‏.‏ فَمَا زِلْتُ أَجِدُ بَرْدَهُ عَلَى كَبِدِي فِيمَا يُخَالُ إِلَىَّ حَتَّى السَّاعَةِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Mekki b. Ibrahim, njemu Džu‘ajd, a ovome Aiša bint Sa‘d da je njen otac rekao: “Razbolio sam se teško u Mekki, pa mi je došao Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, u posjetu. Rekoh mu: ‘Allahov Poslaniče, ostavljam iza sebe imetak, a imam samo jednu kćerku. Hoću li uvasijetiti dvije trećine imetka, a ostaviti jednu trećinu?’ ‘Ne’, reče Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem. ‘Da uvasijetim pola, a ostavim pola?’, rekoh. ‘Ne’, reče on. ‘A da uvasijetim trećinu, a ostavim njoj dvije trećine?’, rekoh. ‘Trećinu, a i trećina je mnogo’, odgovorio je. Potom je stavio svoju ruku na moje čelo, a onda potro njome moje lice i stomak i rekao: ‘Bože, podari zdravlje Sa‘du i upotpuni njegovu hidžru (preseljenje)!’ Sve dosad neprestano osjećam, kako mi se čini, njegovu studen na svojoj džigerici.”


 

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يُوعَكُ فَمَسِسْتُهُ بِيَدِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ أَجَلْ إِنِّي أُوعَكُ كَمَا يُوعَكُ رَجُلاَنِ مِنْكُمْ ‏”‏‏.‏ فَقُلْتُ ذَلِكَ أَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ أَجَلْ ‏”‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى مَرَضٌ فَمَا سِوَاهُ إِلاَّ حَطَّ اللَّهُ لَهُ سَيِّئَاتِهِ كَمَا تَحُطُّ الشَّجَرَةُ وَرَقَهَا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kutejba, njemu Džerir, ovome A‘meš, prenoseći od Ibrahima Tejmija, a on od Harisa b. Suvejdija da je Abdullah b. Mes‘ud rekao: “Ušao sam kod Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, a on je imao groznicu. Dotakao sam ga rukom i rekao: ‘Allahov Poslaniče, imaš velike bolove!’ ‘Da, ja imam bolove kao dvojica među vama’, reče Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem. ‘To je zato što imaš dvije nagrade’, dodah. ‘Da’, reče on, ‘nema muslimana kojega zadesi neka neprijatnost, bolest ili što drugo mimo toga, a da mu Allah zbog toga ne oprosti dio grijeha – kao što opada lišće s drveća.’”


 

حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ فَمَسِسْتُهُ وَهْوَ يُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا فَقُلْتُ إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا، وَذَلِكَ أَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ‏.‏ قَالَ ‏ “‏ أَجَلْ، وَمَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى إِلاَّ حَاتَّتْ عَنْهُ خَطَايَاهُ كَمَا تَحَاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kabisa, njemu Sufjan, ovome A‘meš, prenoseći od Ibrahima Tejmija, a on od Harisa b. Suvejda da je Abdullah, radijallahu anhu, rekao: “Došao sam kod Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, kada je bio bolestan. Dotakao sam ga, a tresla ga je jaka groznica. Rekoh mu: ‘Imaš velike bolove! To je zato što imaš dvije nagrade.’ ‘Da’, reče on, ‘nema muslimana kojega zadesi neka neprijatnost, a da mu ona ne pobriše dio grijeha – kao što opada lišće s drveća.’”


 

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَى رَجُلٍ يَعُودُهُ فَقَالَ ‏”‏ لاَ بَأْسَ طَهُورٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ‏”‏‏.‏ فَقَالَ كَلاَّ بَلْ حُمَّى تَفُورُ عَلَى شَيْخٍ كَبِيرٍ كَيْمَا تُزِيرَهُ الْقُبُورَ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ فَنَعَمْ إِذًا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ishak, njemu Halid b. Abdullah, ovome Halid, prenoseći od Ikrime, a on od Ibn-Abbasa, radijallahu anhuma, da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, došao u posjetu nekom bolesniku, pa mu je rekao: “Ne smeta, to je pročišćenje od grijeha, ako Allah htjedne.” “Nikako, to je groznica koja se ustremila na oronulog starca da ga odvede u posjetu mezarju!”, reče čovjek. “Onda je tako”, reče mu Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem.


 

حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَكِبَ عَلَى حِمَارٍ عَلَى إِكَافٍ عَلَى قَطِيفَةٍ فَدَكِيَّةٍ، وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ وَرَاءَهُ يَعُودُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ قَبْلَ وَقْعَةِ بَدْرٍ فَسَارَ حَتَّى مَرَّ بِمَجْلِسٍ فِيهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمَ عَبْدُ اللَّهِ، وَفِي الْمَجْلِسِ أَخْلاَطٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُشْرِكِينَ عَبَدَةِ الأَوْثَانِ وَالْيَهُودِ، وَفِي الْمَجْلِسِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ، فَلَمَّا غَشِيَتِ الْمَجْلِسَ عَجَاجَةُ الدَّابَّةِ خَمَّرَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ أَنْفَهُ بِرِدَائِهِ، قَالَ لاَ تُغَيِّرُوا عَلَيْنَا فَسَلَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَوَقَفَ وَنَزَلَ فَدَعَاهُمْ إِلَى اللَّهِ فَقَرَأَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنَ، فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ يَا أَيُّهَا الْمَرْءُ إِنَّهُ لاَ أَحْسَنَ مِمَّا تَقُولُ إِنْ كَانَ حَقًّا، فَلاَ تُؤْذِنَا بِهِ فِي مَجْلِسِنَا، وَارْجِعْ إِلَى رَحْلِكَ فَمَنْ جَاءَكَ فَاقْصُصْ عَلَيْهِ‏.‏ قَالَ ابْنُ رَوَاحَةَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاغْشَنَا بِهِ فِي مَجَالِسِنَا فَإِنَّا نُحِبُّ ذَلِكَ فَاسْتَبَّ الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْرِكُونَ وَالْيَهُودُ حَتَّى كَادُوا يَتَثَاوَرُونَ فَلَمْ يَزَلِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى سَكَتُوا فَرَكِبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم دَابَّتَهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ لَهُ ‏ “‏ أَىْ سَعْدُ أَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالَ أَبُو حُبَابٍ ‏”‏‏.‏ يُرِيدُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ‏.‏ قَالَ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ اعْفُ عَنْهُ وَاصْفَحْ فَلَقَدْ أَعْطَاكَ اللَّهُ مَا أَعْطَاكَ وَلَقَدِ اجْتَمَعَ أَهْلُ هَذِهِ الْبَحْرَةِ أَنْ يُتَوِّجُوهُ فَيُعَصِّبُوهُ فَلَمَّا رَدَّ ذَلِكَ بِالْحَقِّ الَّذِي أَعْطَاكَ شَرِقَ بِذَلِكَ، فَذَلِكَ الَّذِي فَعَلَ بِهِ مَا رَأَيْتَ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Jahja b. Bukejr, njemu Lejs, ovome Ukajl, prenoseći od Ibn-Šihaba, on od Urve, a ovaj od Usame b. Zejda da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, uzjahao na magarca na kome je bio samar prekriven kadifom iz Fedeka, a iza sebe je stavio Usamu; želio je posjetiti Sa‘da b. Ubadu prije Bitke na Bedru. Na putu je prošao pored sijela kojem je pristvovao Abdullah b. Ubejj b. Selul – a bilo je to prije nego što je on očitovao islam (a nije ga nikad istinski ni prihvatio). Sijelo je bilo mješovito: bili su tu muslimani, mnogobošci i židovi. Tu je bio i Abdullah b. Revaha. Prašina koju je podigla životinja obavila je prisutne, pa je Abdullah b. Ubejj prekrio nos košuljom, rekavši: “Ne dižite prašinu na nas!”Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, nazvao je selam, zastao, sjahao i pozvao ih u islam, proučivši im nešto iz Kur’ana. Abdullah b. Ubejj reče mu: “Nije najbolje to što kažeš. Ako je istina, ne uznemiruj nas time dok sijelimo, vrati se svojoj jahalici i pričaj to onome koji dođe kod tebe.” Ibn-Revaha reče: “Svakako, Allahov Poslaniče, pričaj nam o tome na našim sijelima, jer mi to volimo.”Muslimani, mnogobošci i židovi počeše se tada međusobno grditi i psovati, i gotovo da se potukoše. Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, bio je tu sve dok nisu ušutjeli. Onda je uzjahao na svoju jahalicu i otišao kod Sa‘da b. Ubade. Kada je došao kod njega, rekao mu je: “Sa‘de, zar nisi čuo šta je rekao Ebu-Hubab (mislio je na Abdullaha b. Ubejja)?”Sa‘d reče: “Allahov Poslaniče, oprosti mu i prijeđi preko toga; Allah ti je dao to što ti je dao. Stanovnici ovog mjesta bili su se složili da ga krunišu i izaberu za vođu. I pošto je on, s pravom koje ti je dao (Allah), odbijen, zastala mu je knedla u grlu zbog toga, pa ga je to navelo da uradi to.”


 

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدٍ ـ هُوَ ابْنُ الْمُنْكَدِرِ ـ عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي لَيْسَ بِرَاكِبِ بَغْلٍ وَلاَ بِرْذَوْنٍ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Amr b. Abbas, njemu Abdur-Rahman, ovome Sufjan, prenoseći od Muhammeda, a to je Ibn-Munkedir, da je Džabir, radijallahu anhu, rekao: “Došao je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, da me obiđe, a nije jahao niti na mazgi niti na konju.”


 

حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، وَأَيُّوبَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ ـ رضى الله عنه‏.‏ مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أُوقِدُ تَحْتَ الْقِدْرِ فَقَالَ ‏ “‏ أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّ رَأْسِكَ ‏”‏‏.‏ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ فَدَعَا الْحَلاَّقَ فَحَلَقَهُ ثُمَّ أَمَرَنِي بِالْفِدَاءِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Kabisa, njemu Sufjan, ovome Ibn-Ebu-Nedžih i Ejjub, prenoseći od Mudžahida, a on od Abdur-Rahmana b. Ebu-Lejle da je Ka‘b b. Udžra, radijallahu anhu, rekao: “Naišao je pored mene Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, dok sam potpaljivao vatru ispod lonca, pa mi reče: ‘Je li te to uznemiravaju uši?’ ‘Da’, odgovorio sam. Pozvao je bricu, i on me je obrijao. Naredio mi je potom (Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem) da platim fidju.”


 

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَبُو زَكَرِيَّاءَ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ وَارَأْسَاهْ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ ذَاكِ لَوْ كَانَ وَأَنَا حَىٌّ، فَأَسْتَغْفِرُ لَكِ وَأَدْعُو لَكِ ‏”‏‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ وَاثُكْلِيَاهْ، وَاللَّهِ إِنِّي لأَظُنُّكَ تُحِبُّ مَوْتِي، وَلَوْ كَانَ ذَاكَ لَظَلِلْتَ آخِرَ يَوْمِكَ مُعَرِّسًا بِبَعْضِ أَزْوَاجِكَ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ بَلْ أَنَا وَارَأْسَاهْ لَقَدْ هَمَمْتُ أَوْ أَرَدْتُ أَنْ أُرْسِلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ وَابْنِهِ، وَأَعْهَدَ أَنْ يَقُولَ الْقَائِلُونَ أَوْ يَتَمَنَّى الْمُتَمَنُّونَ، ثُمَّ قُلْتُ يَأْبَى اللَّهُ وَيَدْفَعُ الْمُؤْمِنُونَ، أَوْ يَدْفَعُ اللَّهُ وَيَأْبَى الْمُؤْمِنُونَ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Jahja b. Jahja Ebu-Zekerijja, njemu Sulejman b. Bilal, a ovome Jahja b. Seid, prenoseći od Kasima b. Muhammeda da je Aiša rekla: “Ah, kako me boli glava!” Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, reče joj: “Da ti se to desi dok sam ja još u životu, pa da molim oprost i uputim dovu za tebe!” “Jadna ti sam”, reče Aiša, “Allaha mi, mislim da bi volio da umrem, a da se to i desi, ti bi do svog posljednjeg dana spavao s nekom od svojih žena.” Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, na to reče: “Naprotiv, ja sam taj koji kaže: ‘Ah, kako me boli glava!’ Namjeravao sam (ili želio sam) pozvati Ebu-Bekra i njegovog sina i preporučiti ih (za hilafet), da ne bi neko rekao: ‘Hilafet pripada tom i tom’, ili da ga (hilafet) neko od njih ne bi priželjkivao. Zatim sam rekao: ‘Allah to ne želi, a i vjernici odbijaju (ili Allah odbija, a ni vjernici ne žele).’”


 

حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يُوعَكُ فَمَسِسْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا‏.‏ قَالَ ‏”‏ أَجَلْ كَمَا يُوعَكُ رَجُلاَنِ مِنْكُمْ ‏”‏‏.‏ قَالَ لَكَ أَجْرَانِ قَالَ ‏”‏ نَعَمْ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى مَرَضٌ فَمَا سِوَاهُ إِلاَّ حَطَّ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِ كَمَا تَحُطُّ الشَّجَرَةُ وَرَقَهَا ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Musa, njemu Abdul-Aziz b. Muslim, ovome Sulejman, prenoseći od Ibrahima Tejmija, a on od Harisa b. Suvejda da je Ibn-Mes‘ud, radijallahu anhu, rekao: “Ušao sam kod Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, a on je imao groznicu. Dotakao sam ga rukom i rekao: ‘Imaš velike bolove!’ ‘Da, ja imam bolove kao dvojica među vama’, reče Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem. ‘To je zato što imaš dvije nagrade’, dodah. ‘Da’, reče on, ‘nema muslimana kojega zadesi neka neprijatnost, bolest i ili što drugo mimo toga, a da mu Allah zbog toga ne oprosti dio grijeha – kao što opada lišće s drveća.’”


 

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي مِنْ وَجَعٍ اشْتَدَّ بِي زَمَنَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فَقُلْتُ بَلَغَ بِي مَا تَرَى وَأَنَا ذُو مَالٍ وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ لِي أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ ‏”‏ لاَ ‏”‏‏.‏ قُلْتُ بِالشَّطْرِ قَالَ ‏”‏ لاَ ‏”‏‏.‏ قُلْتُ الثُّلُثُ قَالَ ‏”‏ الثُّلُثُ كَثِيرٌ، أَنْ تَدَعَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ وَلَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ إِلاَّ أُجِرْتَ عَلَيْهَا حَتَّى مَا تَجْعَلُ فِي فِي امْرَأَتِكَ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Musa b. Isma‘il, njemu Abdul-Aziz b. Abdullah b. Ebu-Selema, a ovome Zuhri, prenoseći od Amira b. Sa‘da da je njegov otac rekao: “Došao nam je u vrijeme Oprosnog hadža Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, da me obiđe, a moja se bolest bila pogoršala, pa mu rekoh: ‘Kao što vidiš, bolest je dostigla ovaj stupanj. Ja sam bogat čovjek, a nasljeđuje me samo kćerka. Mogu li dvije trećine imetka udijeliti (oporučiti) drugima kao sadaku?’ ‘Ne’, reče on. ‘Onda pola?’, rekoh. ‘Ne’, reče on. ‘Onda trećinu?’, rekoh. ‘I trećina je mnogo. Da ostaviš iza sebe bogate nasljednike, bolje je nego da ih ostaviš siromašnima, pa da prose i mole od ljudi. Nećeš ništa udijeliti iž želje za livem Allahovim, a da za to nećeš biti nagrađen, pa čak i za zalogaj koji staviš u usta svoje supruge’, reče Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem.”


 

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا حُضِرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي الْبَيْتِ رِجَالٌ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ هَلُمَّ أَكْتُبْ لَكُمْ كِتَابًا لاَ تَضِلُّوا بَعْدَهُ ‏”‏‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ غَلَبَ عَلَيْهِ الْوَجَعُ وَعِنْدَكُمُ الْقُرْآنُ، حَسْبُنَا كِتَابُ اللَّهِ فَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْبَيْتِ فَاخْتَصَمُوا، مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ قَرِّبُوا يَكْتُبْ لَكُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ، وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ مَا قَالَ عُمَرُ فَلَمَّا أَكْثَرُوا اللَّغْوَ وَالاِخْتِلاَفَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏”‏ قُومُوا ‏”‏‏.‏ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ فَكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَقُولُ إِنَّ الرَّزِيَّةَ كُلَّ الرَّزِيَّةِ مَا حَالَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ أَنْ يَكْتُبَ لَهُمْ ذَلِكَ الْكِتَابَ مِنِ اخْتِلاَفِهِمْ وَلَغَطِهِمْ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ibrahim b. Musa, njemu Hišam, ovome Ma‘mer; a PRIČAO MI JE i Abdullah b. Muhammed, njemu Abdur-Rezzak, ovome Ma‘mer, prenoseći od Zuhrija, a on od Ubejdullaha b. Abdullaha da je Ibn-Abbas, radijallahu anhuma, rekao: “Kada je Allahov Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, bio na samrti – a u kući su bili neki ljudi među kojima i Omer b. Hattab – rekao je: ‘Dođite da vam napišem knjigu (oporuku) poslije koje nećete zalutati!’ Omer, radijallahu anhu, tada reče: ‘Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, savladala je bolest, a vi imate Kur’an. Allahova nam je Knjiga dovoljna.’ Oni koji su bili prisutni u kući podijelili su se i počeli prepirati. Neki od njih govorili su: ‘Primaknite se Vjerovjesniku, sallallahu alejhi ve sellem, da vam napiše oporuku poslije koje nećete zalutati!’ Drugi su govorili ono što je rekao Omer. Kada se pojačalo naklapanje i razmimoilaženje u blizini Vjerovjesnikovoj, sallallahu alejhi ve sellem, on reče: ‘Ustanite (i idite)!’” Ubejdullah veli: “Ibn-Abbas je govorio: ‘Nesreća je, sva nesreća, u njihovom razmimoilaženju i halabuci koja je spriječila Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, da im napiše tu knjigu (oporuku).’”


 

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ ـ هُوَ ابْنُ إِسْمَاعِيلَ ـ عَنِ الْجُعَيْدِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ وَقُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلَ زِرِّ الْحَجَلَةِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ibrahim b. Hamza, njemu Hatim, a on je Ibn-Ismail, ovome Džu‘ajd da je Saib rekao: “Moja tetka odvela me je kod Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, i rekla mu: ‘Allahov Poslaniče, moj je sestrić bolestan.’ On je potro moju glavu i proučio dovu za blagoslov. Zatim se abdestio i ja sam se napio vode koja je ostala od abdesta. Stao sam iza njegovih leđa i pogledao u pečat vjerovjesništva između njegovih plećki, koji je bio kao (ukrasno) dugme na šatoru (ili poput jajeta jarebice).”


 

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏ “‏ لاَ يَتَمَنَّيَنَّ أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ مِنْ ضُرٍّ أَصَابَهُ، فَإِنْ كَانَ لاَ بُدَّ فَاعِلاً فَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ أَحْيِنِي مَا كَانَتِ الْحَيَاةُ خَيْرًا لِي، وَتَوَفَّنِي إِذَا كَانَتِ الْوَفَاةُ خَيْرًا لِي ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Adem, njemu Šu‘ba, a ovome Sabit Bunani, prenoseći od Enesa b. Malika da je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Neka niko od vas ne priželjkuje smrt zbog nevolje koja ga je zadesila. Ako već mora, neka kaže: ‘Gospodaru, poživi me sve dok je život bolji za mene, a usmrti me ako je smrt bolja za mene!’”


 

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى خَبَّابٍ نَعُودُهُ وَقَدِ اكْتَوَى سَبْعَ كَيَّاتٍ فَقَالَ إِنَّ أَصْحَابَنَا الَّذِينَ سَلَفُوا مَضَوْا وَلَمْ تَنْقُصْهُمُ الدُّنْيَا وَإِنَّا أَصَبْنَا مَا لاَ نَجِدُ لَهُ مَوْضِعًا إِلاَّ التُّرَابَ وَلَوْلاَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا أَنْ نَدْعُوَ بِالْمَوْتِ لَدَعَوْتُ بِهِ، ثُمَّ أَتَيْنَاهُ مَرَّةً أُخْرَى وَهْوَ يَبْنِي حَائِطًا لَهُ فَقَالَ إِنَّ الْمُسْلِمَ لَيُوجَرُ فِي كُلِّ شَىْءٍ يُنْفِقُهُ إِلاَّ فِي شَىْءٍ يَجْعَلُهُ فِي هَذَا التُّرَابِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Adem, njemu Šu‘ba, a ovome Isma‘il b. Ebu-Halid, prenoseći od Kajsa b. Ebu-Hazima da je rekao: “Ušli smo kod Habbaba da ga obiđemo – a već je bio kauteriziran sedam puta – pa je rekao: ‘Naši drugovi koji su ranije bili otišli su, i nije im dunjaluk umanjio (nagradu), a mi smo dobili toliko imetka da ga nemamo gdje trošiti osim u prašinu (podizanje građevina). Da nam Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, nije zabranio da molimo od Allaha smrt, molio bih i učio dovu za to.’ Potom smo kod njega došli drugi put i zatekli ga kako podiže zid, pa je rekao: ‘Musliman će zaraditi nagradu za sve što utroši, osim za ono što utroši u prašinu (građevine).’”


 

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو عُبَيْدٍ، مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏”‏ لَنْ يُدْخِلَ أَحَدًا عَمَلُهُ الْجَنَّةَ ‏”‏‏.‏ قَالُوا وَلاَ أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏”‏ لاَ، وَلاَ أَنَا إِلاَّ أَنْ يَتَغَمَّدَنِي اللَّهُ بِفَضْلٍ وَرَحْمَةٍ فَسَدِّدُوا وَقَارِبُوا وَلاَ يَتَمَنَّيَنَّ أَحَدُكُمُ الْمَوْتَ إِمَّا مُحْسِنًا فَلَعَلَّهُ أَنْ يَزْدَادَ خَيْرًا، وَإِمَّا مُسِيئًا فَلَعَلَّهُ أَنْ يَسْتَعْتِبَ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Ebu-Jeman, njemu Šu‘ajb, ovome Zuhri, prenoseći od Ebu-Ubejda, oslobođenog roba (mevla) Abdur-Rahmana b. Avfa, a on od Ebu-Hurejre da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Nikoga neće uvesti u Džennet njegovo djelo.” “Zar ni tebe, Allahov Poslaniče?”, rekoše. “Ne, ni mene, jedino ako me Allah obaspe Svojom neizmjernom milošću. Tražite sredinu i približujte joj se, i neka niko od vas ne priželjkuje smrt! Ili je dobročinitelj, pa će mu se, možda, povećati dobra djela, ili je grešnik, pa će se, možda, pokajati.”


 

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُسْتَنِدٌ إِلَىَّ يَقُولُ ‏ “‏ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَأَلْحِقْنِي بِالرَّفِيقِ الأَعْلَى ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Abdullah b. Ebu-Šejba, njemu Ebu-Usama, a ovome Hišam, prenoseći od Abbada b. Abdullaha b. Zubejra da je Aiša, radijallahu anha, rekla: “Čula sam Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, da, naslonjen na mene, govori: ‘Gospodaru, oprosti mi, smiluj mi se i uključi me u uzvišeno društvo!’”


 

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَتَى مَرِيضًا ـ أَوْ أُتِيَ بِهِ ـ قَالَ ‏ “‏ أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ، اشْفِ وَأَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا ‏”‏‏.‏ قَالَ عَمْرُو بْنُ أَبِي قَيْسٍ وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ وَأَبِي الضُّحَى إِذَا أُتِيَ بِالْمَرِيضِ، وَقَالَ جَرِيرٌ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي الضُّحَى وَحْدَهُ، وَقَالَ إِذَا أَتَى مَرِيضًا‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Musa b. Isma‘il, njemu Ebu-Avana, ovome Mensur, prenoseći od Ibrahima, a on od Mesruka da je Aiša, radijallahu anha, rekla: “Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, kada bi obilazio bolesnika, ili kada bi mu bio doveden, učio bi dovu: ‘Ezhibil-be’se, Rabben-nasi, enteš-šafi, la šifae illa šifauke, šifaen la jugadiru sekama (Otkloni bolest, Gospodaru ljudi, i izliječi – Ti si Onaj koji daje izlječenje! Nema lijeka osim Tvoga lijeka! – izlječenjem poslije kojeg nema bolesti!)’” Amr b. Ebu-Kajs i Ibrahim b. Tahman prenose od Mensura, a on od Ibrahima i Ebu-Duhe: “Kada mu bude doveden bolesnik…” Džerir prenosi od Mensura, a on sam od Ebu-Duhe da je rekao: “Kada dođe kod bolesnika…”


 

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ فَتَوَضَّأَ فَصَبَّ عَلَىَّ أَوْ قَالَ صُبُّوا عَلَيْهِ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ لاَ يَرِثُنِي إِلاَّ كَلاَلَةٌ، فَكَيْفَ الْمِيرَاثُ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Muhammed b. Beššar, njemu Gunder, a ovome Šu‘ba, prenoseći od Muhammeda b. Munkedira da je Džabir b. Abdullah, radijallahu anhuma, rekao: “Ušao je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, kod mene – a bio sam bolestan – pa se abdestio i polio me abdestnom vodom, ili je rekao: ‘Polijte ga!’ Došao sam sebi i rekao: ‘Nasljeđuje me samo dalja rodbina (nemam roditelja ni djece), pa kako da se izvrši raspodjela nasljedstva?’ Tada je objavljen ajet o nasljednim dijelovima.”


 

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وُعِكَ أَبُو بَكْرٍ وَبِلاَلٌ قَالَتْ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِمَا فَقُلْتُ يَا أَبَتِ كَيْفَ تَجِدُكَ وَيَا بِلاَلُ كَيْفَ تَجِدُكَ قَالَتْ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا أَخَذَتْهُ الْحُمَّى يَقُولُ كُلُّ امْرِئٍ مُصَبَّحٌ فِي أَهْلِهِ وَالْمَوْتُ أَدْنَى مِنْ شِرَاكِ نَعْلِهِ وَكَانَ بِلاَلٌ إِذَا أُقْلِعَ عَنْهُ يَرْفَعُ عَقِيرَتَهُ فَيَقُولُ أَلاَ لَيْتَ شِعْرِي هَلْ أَبِيتَنَّ لَيْلَةً بِوَادٍ وَحَوْلِي إِذْخِرٌ وَجَلِيلُ وَهَلْ أَرِدَنْ يَوْمًا مِيَاهَ مِجَنَّةٍ وَهَلْ تَبْدُوَنْ لِي شَامَةٌ وَطَفِيلُ قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ‏ “‏ اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْمَدِينَةَ كَحُبِّنَا مَكَّةَ أَوْ أَشَدَّ وَصَحِّحْهَا وَبَارِكْ لَنَا فِي صَاعِهَا وَمُدِّهَا وَانْقُلْ حُمَّاهَا فَاجْعَلْهَا بِالْجُحْفَةِ ‏”‏‏.‏

 

PRIČAO NAM JE Isma‘il, njemu Malik, a ovome Hišam b. Urva, prenoseći od svoga oca da je Aiša, radijallahu anha, rekla: “Kada je došao Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, u Medinu, razboljeli su se Ebu-Bekr i Bilal, radijallahu anhuma. Ušla sam kod njih i rekla: ‘Oče moj, kako se osjećaš? Bilale, kako se ti osjećaš?’ Ebu-Bekr bi, kada bi ga uhvatila groznica, govorio: ‘Svakom čovjeku kojem njegova porodica dobar početak dana poželi, smrt je bliža od vezice na njegovoj obući!’ Bilal bi, kada bi groznica prošla, podigao glas govoreći: ‘Da mi je znati da li ću ovu noć zanoćiti u dolini, a oko mene izhir i dželil! Hoću li ikada više vodu Midženne crpiti, hoće li mi se ikada više ukazati Šama i Tafil?’ Došla sam kod Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem”, kaže Aiša, “i obavijestila ga o tome, a on reče: ‘Gospodaru naš, učini nam dragom Medinu kao što nam je draga Mekka, ili još dražom! Gospodaru, učini je zdravom, njenu hranu blagoslovljenom, a njene bolesti (groznicu) prenesi u Džuhfu!’”