664.

664. PRIČAO NAM JE Abdullah b. Abdul- Vehhab, njemu Hammad b. Zejd, a ovome Abdul¬Hamid, Zijadijev prijatelj, koji je rekao da je čuo Abdullaha b. Harisa da priča: – Jednog blatnjavog dana održao nam je Ibn- Abbas hutbu i mujezinu naredio da uči ezan. Kada je mujezin došao do riječi “Hajje ales-salah!”, Abbas reče: “Reci: Namaz klanjajte u stanovima! Neki su ashabı pogledali jedni na druge, kao da su smatrali to ružnom izjavom, pa Ibni-Abbas reče: “Vi kao da prezirete ovo? Ovo je ovako činio onaj koji je bio bolji od mene”, mislio je (Ibni-Abbas) na Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem. “Namaz je prvostepena dužnost i ja nisam želio da vam pravim poteškoće.” Isto kao gore preneseno je od Hammada, on od Asima, a ovaj od Abdullaha b. Harisa, a on opet od Ibni- Abbasa, izuzev što je (Ibni-Abbas) još rekao: “… smatrao sam ružnim da vas navedem na grijesenje, da dolazite i tako gazite blato do koljena.”

Originalni tekst:

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ، صَاحِبُ الزِّيَادِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الْحَارِثِ، قَالَ خَطَبَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ فِي يَوْمٍ ذِي رَدْغٍ، فَأَمَرَ الْمُؤَذِّنَ لَمَّا بَلَغَ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ‏.‏ قَالَ قُلِ الصَّلاَةُ فِي الرِّحَالِ، فَنَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، فَكَأَنَّهُمْ أَنْكَرُوا فَقَالَ كَأَنَّكُمْ أَنْكَرْتُمْ هَذَا إِنَّ هَذَا فَعَلَهُ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنِّي ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ إِنَّهَا عَزْمَةٌ، وَإِنِّي كَرِهْتُ أَنْ أُحْرِجَكُمْ‏.‏ وَعَنْ حَمَّادٍ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ نَحْوَهُ، غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ كَرِهْتُ أَنْ أُؤَثِّمَكُمْ، فَتَجِيئُونَ تَدُوسُونَ الطِّينَ إِلَى رُكَبِكُمْ‏.‏