660.

660. PRIČAO NAM JE Umer b. Hafs b. Gijas, njemu njegov otac, ovome A’meš prenoseći od Ibrahima, da je Esved rekao: – Bili smo kod Aiše, radijallahu anha, razgovarali о ustrajnom obavljanju i poštivanju namaza, pa nam je Aiša rekla: “Kada se Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, razbolio od bolesti od koje će i umrijeti, nastupio je podne-namaz, proučen ezan i on reče: ‘Zapovjedite Ebu-Bekru neka klanja s prisutnim svijetom.’ Tada su mu rekli: ‘Ebu-Bekr je milosrdan i čovjek sklon plaču, i kada stane na tvoje mjesto, on neće imati snage da sa svijetom obavi namaz/” Alejhisselam je obnovio svoju zapovijed, a one (supruge) su mu obnovile odgovor. Potom je Alejhisselam treći put obnovio svoju zapovijed i rekao: “Vi ste stvarno nestrpljive kao i žene Jusuf pejgambera! Zapovjedite Ebu-Bekru da klanja prisutnom svijetu! Tada je Ebu-Bekr izašao i klanjao, a Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, osjetio je u sebi neku lahkoću, pa je, oslanjajući se između dva čovjeka izašao i kao da mu i sada gledam noge kako se od slabosti vuku po zemlji. Ebu-Bekr se htio povući, pa mu Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, dade znak (nikom) da ostane na svom mjestu i da sjede pokraj Ebu-Bekra. Kasnije neko A’meša upita: “Je li Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, klanjao (kao imam), Ebu-Bekr klanjao za njim, a svijet klanjao namaz za Ebu-Bekroui?” Da – klimnuo je A’meš glavom. Dio (zadnji) ovoga hadisa prenio je i Ebu-Davud od Šu’beta, a ovaj od A’meša. Ebu-Mu’avija dodaje: “… Alejhisselam je sjeo na lijevu stranu Ebu-Bekra, a Ebu-Bekr je klanjao stojeći.”

Originalni tekst:

حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ الأَسْوَدُ قَالَ كُنَّا عِنْدَ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَذَكَرْنَا الْمُوَاظَبَةَ عَلَى الصَّلاَةِ وَالتَّعْظِيمَ لَهَا، قَالَتْ لَمَّا مَرِضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ، فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَأُذِّنَ، فَقَالَ ‏”‏ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ ‏”‏‏.‏ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ، إِذَا قَامَ فِي مَقَامِكَ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ، وَأَعَادَ فَأَعَادُوا لَهُ، فَأَعَادَ الثَّالِثَةَ فَقَالَ ‏”‏ إِنَّكُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ، مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ ‏”‏‏.‏ فَخَرَجَ أَبُو بَكْرٍ فَصَلَّى، فَوَجَدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ نَفْسِهِ خِفَّةً، فَخَرَجَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ كَأَنِّي أَنْظُرُ رِجْلَيْهِ تَخُطَّانِ مِنَ الْوَجَعِ، فَأَرَادَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَتَأَخَّرَ، فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ مَكَانَكَ، ثُمَّ أُتِيَ بِهِ حَتَّى جَلَسَ إِلَى جَنْبِهِ‏.‏ قِيلَ لِلأَعْمَشِ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي وَأَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي بِصَلاَتِهِ، وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ بِرَأْسِهِ نَعَمْ‏.‏ رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ عَنْ شُعْبَةَ عَنِ الأَعْمَشِ بَعْضَهُ‏.‏ وَزَادَ أَبُو مُعَاوِيَةَ جَلَسَ عَنْ يَسَارِ أَبِي بَكْرٍ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي قَائِمًا‏.‏