598.

598. PRIČAO NAM JE Ebu-Nu’man, njemu Mu’temir b. Sulejman, ovome njegov otac, a njemu Ebu-Usman prenoseći od Abdur-Rahmana b. Ebu- Bekra da je, družina sa trijema’ (Muhammedove džamije u Medini) bila skupina siromašnih ljudi, pa je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: “Onaj ko od vas ima hrane za dvojicu, neka sobom vodi trećega, a ko ima za četvericu, neka vodi petog ili još i šestog.” Ebu-Bekr doveo je sebi trojicu, a Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, odveo desetericu. “Tu sam bio”, kaže (Abdur-Rahman), “ja, moj otac i moja majka.” – Ne znam – rekao je ( Ebu-Usman) – (da je Abdur-Rahman spomenuo) “… i moja žena i poslužitelj naš, i Ebu-Bekrove kuće.” Ebu-Векr je večerao kod Vjerovjesnika, sallallahu alejhi ve sellem, i zadržao se kod njega dok se klanjala jacija. Kasnije se opet vratio i ostao dok Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, nije večerao. Kući je došao tek pošto je prošao dio noći, koliko je to Allah htio. Njegova žena rekla mu je: “Šta te je zadržalo da nisi došao gostima?”, ili je rekla: “… tvome gostu?” Zar im nisi dala večeru? – upitao je (Ebu-Bekr). Sustegli su se dok ti ne dođeš – odgovorila je ona. – Nuđeni su i nisu je htjeli. – Ja sam otišao (kaže Abdur-Rahman) i sakrio se (sklonio se), a Ebu-Bekr je viknuo: “Nevaljalče! Prijetio je čupanjem ušiju i nosa i grdio ga (govoreći: “Da Bog da ti se nos unakazio!”), a onda rekao: “Jedite, ne bilo vam prijatno! Ja, Allaha mi, neću to nikako jesti”, rekao je Ebu-Bekr. -Kunem seAllahom, nismo uzeli nijednog zalogaja, a da se hrana nije odozdo još više povećala, tako da su se, priča prenosilac, svi najeli, a i ostalo više nego što je bilo prije toga. Vidio je i Ebu-Bekr da je hrane bilo kao i ranije ili pak još i više i svojoj ženi reče: “Sestro Benu-Firasa, šta je ovo?” -Ništa, utješno je, nje je sada više za tri puta nego ranije! Tada je te hrane jeo i Ebu-Bekr i dodao: “Ono je bilo od satane”, mišljaše na svoju zakletvu. Potom je pojeo još jedan zalogaj, a ostalo odnio Vjerovjesniku, sallallahu alejhi ve sellem, gdje je kod njega ostala do sutra. Između nas i jednog naroda ( plemena ) bio je mirovni ugovor kome je rok istekao pa smo (pridošli svijet) podijelili na 12 ljudi i sa svakim od njih bilo je još svijeta toliko da Allah najbolje zna koliko ga je bilo sa svakom grupom. Svi su oni jeli toga jela, ili kako je to Abdur-Rahman b. Ebu-Bekr kazao.

Originalni tekst:

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ أَصْحَابَ الصُّفَّةِ، كَانُوا أُنَاسًا فُقَرَاءَ، وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ “‏ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ اثْنَيْنِ فَلْيَذْهَبْ بِثَالِثٍ، وَإِنْ أَرْبَعٌ فَخَامِسٌ أَوْ سَادِسٌ ‏”‏‏.‏ وَأَنَّ أَبَا بَكْرٍ جَاءَ بِثَلاَثَةٍ فَانْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعَشَرَةٍ، قَالَ فَهْوَ أَنَا وَأَبِي وَأُمِّي، فَلاَ أَدْرِي قَالَ وَامْرَأَتِي وَخَادِمٌ بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَيْتِ أَبِي بَكْرٍ‏.‏ وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ تَعَشَّى عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ لَبِثَ حَيْثُ صُلِّيَتِ الْعِشَاءُ، ثُمَّ رَجَعَ فَلَبِثَ حَتَّى تَعَشَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ بَعْدَ مَا مَضَى مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ، قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ وَمَا حَبَسَكَ عَنْ أَضْيَافِكَ ـ أَوْ قَالَتْ ضَيْفِكَ ـ قَالَ أَوَمَا عَشَّيْتِيهِمْ قَالَتْ أَبَوْا حَتَّى تَجِيءَ، قَدْ عُرِضُوا فَأَبَوْا‏.‏ قَالَ فَذَهَبْتُ أَنَا فَاخْتَبَأْتُ فَقَالَ يَا غُنْثَرُ، فَجَدَّعَ وَسَبَّ، وَقَالَ كُلُوا لاَ هَنِيئًا‏.‏ فَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ أَبَدًا، وَايْمُ اللَّهِ مَا كُنَّا نَأْخُذُ مِنْ لُقْمَةٍ إِلاَّ رَبَا مِنْ أَسْفَلِهَا أَكْثَرُ مِنْهَا‏.‏ قَالَ يَعْنِي حَتَّى شَبِعُوا وَصَارَتْ أَكْثَرَ مِمَّا كَانَتْ قَبْلَ ذَلِكَ، فَنَظَرَ إِلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ فَإِذَا هِيَ كَمَا هِيَ أَوْ أَكْثَرُ مِنْهَا‏.‏ فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ يَا أُخْتَ بَنِي فِرَاسٍ مَا هَذَا قَالَتْ لاَ وَقُرَّةِ عَيْنِي لَهِيَ الآنَ أَكْثَرُ مِنْهَا قَبْلَ ذَلِكَ بِثَلاَثِ مَرَّاتٍ‏.‏ فَأَكَلَ مِنْهَا أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ ـ يَعْنِي يَمِينَهُ ـ ثُمَّ أَكَلَ مِنْهَا لُقْمَةً، ثُمَّ حَمَلَهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَصْبَحَتْ عِنْدَهُ، وَكَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمٍ عَقْدٌ، فَمَضَى الأَجَلُ، فَفَرَّقَنَا اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً، مَعَ كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ أُنَاسٌ، اللَّهُ أَعْلَمُ كَمْ مَعَ كُلِّ رَجُلٍ فَأَكَلُوا مِنْهَا أَجْمَعُونَ، أَوْ كَمَا قَالَ‏.‏