477.

477. PRIČAO NAM JE Ishak, njemu Nadr b. Šumejl, a ovoga obavijestio Ibni-Avn prenoseći od Ibn-Sirina, a on od Ebu-Hurejre, koji je rekao: Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, klanjao je s nama jedan od poslijepodnevnih (podne ili ikindija) namaza koga je Ebu-Hurejra tačno imenovao, ali sam ja to, kaže Ibn-Sirin, zaboravio. Potom je (Vjerovjesnik, kaže Ibn-Sirin), klanjao s nama dva rekata, predao selam, prišao u džamiji jednom poprečnom direku i na njega se naslonio, kao da je bio ljut. Potom je stavio desnu ruku po lijevoj, isprepleo prste položivši dlan svoje desnice na poleđinu dlana ljevice. Tada su na džamijska vrata izašli ljudi što žure s izlazom i rekli: “Skraćen je namaz!” Među svijetom bio je Ebu-Bekr i Omer, ali se nisu usudili da mu to kažu. Među tim narodom bijaše i jedan čovjek dugih ruku, kome govorahu “Zul-jedejn”, i on upita: “Jesi li ti, Allahov Poslaniče, nešto zaboravio ili se ovaj namaz skratio?” – Nisam zaboravio, niti je namaz skraćen – odgovorio je i upitao: “Je li onako kao što kaže čovjek dugih ruku ‘Zul- jedejn’?” – Da – rekli su prisutni. Tada prođe naprijed, klanja ono što je izostavio, predade selam, izgovori tekbir i učini sedždu sličnu svojoj sedždi ili nešto dužu i diže glavu izgovarajući tekbir. Potom izgovori opet tekbir i učini sedždu sličnu ranijoj ili nešto dužu, i dižući glavu izgovori tekbir. Ponekad su (Ibn-Sirina) pitali: “… I vjerovatno predao selam?” Obaviješten sam, odgovorio bi (Ibn-Sirin), da je Imran b. Husajn kazao: “Potom je Alejhisselam opet predao selam.”

Originalni tekst:

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ شُمَيْلٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ ـ قَالَ ابْنُ سِيرِينَ سَمَّاهَا أَبُو هُرَيْرَةَ وَلَكِنْ نَسِيتُ أَنَا ـ قَالَ فَصَلَّى بِنَا رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ، فَقَامَ إِلَى خَشَبَةٍ مَعْرُوضَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَاتَّكَأَ عَلَيْهَا، كَأَنَّهُ غَضْبَانُ، وَوَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى عَلَى الْيُسْرَى، وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ، وَوَضَعَ خَدَّهُ الأَيْمَنَ عَلَى ظَهْرِ كَفِّهِ الْيُسْرَى، وَخَرَجَتِ السَّرَعَانُ مِنْ أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ فَقَالُوا قَصُرَتِ الصَّلاَةُ‏.‏ وَفِي الْقَوْمِ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ، فَهَابَا أَنْ يُكَلِّمَاهُ، وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ فِي يَدَيْهِ طُولٌ يُقَالُ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَنَسِيتَ أَمْ قَصُرَتِ الصَّلاَةُ قَالَ ‏”‏ لَمْ أَنْسَ، وَلَمْ تُقْصَرْ ‏”‏‏.‏ فَقَالَ ‏”‏ أَكَمَا يَقُولُ ذُو الْيَدَيْنِ ‏”‏‏.‏ فَقَالُوا نَعَمْ‏.‏ فَتَقَدَّمَ فَصَلَّى مَا تَرَكَ، ثُمَّ سَلَّمَ، ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ، ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ‏.‏ فَرُبَّمَا سَأَلُوهُ ثُمَّ سَلَّمَ فَيَقُولُ نُبِّئْتُ أَنَّ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ قَالَ ثُمَّ سَلَّمَ‏.‏